Wout woont in een huurwoning van Bazalt Wonen op huisnummer 5 - Jubileum-interview

In 1977 was Wout Pieterse, samen met zijn vrouw, de eerste bewoner van het toen gloednieuwe huis op nummer 5. Hij woont er nog steeds. En daar heeft hij nooit spijt van gehad.  

‘Die huizen waren hun tijd ver vooruit hoor. Heel modern, met een wc boven, dat had je toen nog niet. Het was ook in die tijd al moeilijk om aan een woning te komen. Via de woningbouwvereniging kregen wij dit huis toegewezen. En daar heb ik nooit spijt van gehad. Ik heb het hier naar mijn zin.’

Vroeger was Wout eerst werkzaam in de betonindustrie. Een mooi project waar hij destijds aan meewerkte en waar hij trots op is: de gevel van het Kurhaus in Scheveningen. In 1988 ging het roer om en begon hij een kwekerij. ‘Als kind al ging ik in de grote vakantie met mijn neef werken op de kwekerij van zijn oom. Vier, vijf weken zaten we daar. Aardbeien plukken, appels, peren. Altijd op het land. Misschien zat het toen al een beetje in de genen. Later kreeg ik de kans een stukje land te kopen. Daar ben ik begonnen met snijbloemen. Daarna werden dat potchrysanten. Nu ben ik de pensioenleeftijd allang voorbij, maar ik sta nog altijd op de markt. Op donderdagochtend en vrijdagochtend. Gewoon omdat ik het leuk vind. Een praatje maken met de klanten, onder de mensen blijven. Dat vind ik belangrijk, zeker sinds mijn vrouw in 2019 is overleden. 

Wat ik óók belangrijk vind: die klanten serieus nemen. Is er iets met een plantje dat je koopt? Zeg het dan tegen me. Dan kan ik er iets mee. Zo was ik vroeger al. Bij het betonbedrijf zat ik in de ondernemingsraad. Ik heb dat jaren met liefde en plezier gedaan. Mijn visie voor de directie en het bestuur was: je moet voor de onderneming staan en de mensen die er werken. Hoe hoog je ook bent, je moet altijd de mens centraal zetten. Dat zou ook mijn wens zijn voor Bazalt Wonen. Ik snap wel dat ze niet alles kunnen. Zij hebben ook te maken met een overheid die ze dingen oplegt. Maar: blijf opkomen voor je huurders.’